Rekonstrukcja » Galeria postaci

Historia Wojska Polskiego, jego umundurowania i uzbrojenia to nie tylko karabiny, armaty, czołgi. To także historia wojsk łączności, już niego zapomniaych przez rekonstruktorów. Staramy się to zmieniać. Rekonstrukcja historyczna pozwala w zupełnie nowy sposób poznać barwę i broń II Rzeczypospolitej. Jako część naszej działalności prezentujemy poniżej sylwetki mundurowe wybranych żołnierzy II RP.

 

 

Kanonier 3 baterii 11 dywizjonu motorowego artylerii przeciwlotniczej – 19 września 1939 r. Węgry

Dnia 24 sierpnia 1939 r. mobilizację alarmową rozpoczął 1. pułk artylerii przeciwlotniczej w Warszawie. Jedną z mobilizowanych jednostek był 11 dywizjon motorowy artylerii przeciwlotniczej. Dyon mobilizował się systemem mobilizacji kartkowej w koszarach w Wawrzyszewie. Jego dowódcą został mjr sł. St. Olgierd Jerzy Eminowicz. Dyon tworzyły trzy baterie, każda wyposażona w 4 armaty polskiej produkcji – 75 mm wz.36 oraz ciągniki C4P. Była to jedna z najnowocześniej wyposażonych jednostek Wojska Polskiego w 1939 r.

więcej
Bombardier - goniec motocyklowy baterii artylerii przeciwlotniczej typu A – wrzesień 1939 r.

Goniec artylerii przeciwlotniczej służył bezpośrednio przy dowódcy baterii. Etatowo gońców wyposażać miano w motocykle z koszem, jednak wraz z rozpoczęciem mobilizacji do jednostek motorowych trafił sprzęt pochodzący z rekwizycji ludności cywilnej. Część baterii posiadała także sprzęt motorowy ponadetatowy lub zarekwirowany samodzielnie. Motocykle francuskie Motobecane także znalazły się na polskim rynku cywilnym. Choć sama firma nie miała oficjalnego przedstawicielstwa w Polsce zakupów dokonywano korespondencyjnie bezpośrednio we Francji. Nasz Motobecane B2A wyposażono w silnik o pojemności 175 cc. Posiada on malowanie cywilne (wkrótce otrzyma także odtworzone logo na baku) oraz tablice rejestracyjne motocykli województwa poznańskiego.

więcej
Plutonowy podchorąży rezerwy - szwadron łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii - wiosna 1939

Wyszkolenie podoficerów i oficerów łączności stanowiło ogromny problem Wojska Polskiego. Braki kadrowe odczuwano szczególnie w latach 30-tych. Wiedza wyszkolonych w latach 20-tych rezerwistów szybko się dezaktualizowała, wraz z gwałtownym unowocześnianiem sprzętu. Po masowym przeniesieniu do rezerwy w latach 1930-34 starej kadry podoficerów i oficerów jeszcze z wojsk zaborczych, Wojsko Polskie szkoliło w pośpiechu nowe roczniki przyszłych oficerów. Szczególnie po 1936 dawały się odczuć braki kadrowe wraz z tworzeniem nowych jednostek i rozbudową istniejących struktur łączności w jednostkach.

więcej
Członek fabrycznego plutonu przeciwlotniczego Zakładów H.Cegielski w Poznaniu – 2 września 1939 r.

W roku 1939, w ramach obrony przeciwlotniczej kraju, obok etatowych jednostek artylerii p-lot, podjęto działania mające wzmocnić obronę kluczowych obiektów strategicznych. W tym celu powołano do służby 23 plutony fabryczne po 2 armaty 40 mm Bofors wz.36. W skład plutonów wchodzili pracownicy fabryk, którzy przechodzili intensywne szkolenia w dywizjonach przeciwlotniczych.

więcej
Kurs uzupełniający dla podoficerów Marynarki Wojennej – Poznań 1938 r.

Dziś przedstawiamy Państwu kolejną sylwetkę związaną z historią garnizonu Poznań oraz poznańskiej łączności. Bosman mat o specjalności radiotechnika podczas kursu uzupełniającego dla podoficerów radiotechników prowadzonego przy 7 Batalionie Telegraficznym w Poznaniu w okresie jesień – zima 1938 r. Mało osób kojarzy Poznań z historią rodzimej Marynarki Wojennej, jednak także tutaj pisano jej historię. To w naszym garnizonie szkolone były kadry tele- i radiotechników na potrzeby Marynarki Wojennej, w tym dla kompanii łączności wybrzeża morskiego w Gdyni. Ostatni kurs, w którym brali udział marynarze, odbył się w styczniu 1939 r. Niniejszą sesję oparto merytorycznie o zachowane fotografie z kursów w 7 B.T.

więcej
Podchorąży artylerii Leszek Lubicz–Nycz, SPA w Poznaniu - lato 1921 r.

Warunki w jakich powstawało Wojsko Polskie po Wielkiej Wojnie, nie sprzyjały zorganizowaniu odpowiedniego systemu szkolnictwa artylerii. Podczas formowania jednostek artylerii wykorzystywano przede wszystkim oficerów z poszczególnych polskich formacji zbrojnych i byłych armii zaborczych. Jednakże ich liczba była niewystarczająca. Główne centrum szkolenia artylerii miano początkowo ulokować w Rembertowie, jednak ostatecznie Szkoła Podchorążych Artylerii została utworzona w Poznaniu, a pierwsza lista przyjętych kandydatów powstała w listopadzie 1919 r. Do potrzeb Szkoły przystosowano koszary artylerii na Sołaczu.
 

więcej
Strzelec 1 p.s.k. z Warszawskiej Brygady Pancerno - Motorowej  - 17.09.1939

Prezentujemy sylwetkę szeregowego strzelca z 1 Pułku Strzelców Konnych Warszawskiej Brygady Pancerno – Motorowej. – 17 września 1939, pozycje wyjściowe do ataku na Tomaszów Lubelski. Warto nadmienić, iż choć pułk był pułkiem strzelców konnych, to od lipca 1939 był już jednostką w pełni zmotoryzowaną i bez koni.
 

więcej
Ułan telefonista Szwadronu Łączności WBK - 28 sierpnia 1939 r.

Dnia 24 sierpnia 1939 r. rozpoczęto mobilizację Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, wraz z samodzielnym Szwadronem Łączności nr 7. Po mobilizacji Szwadronu przesunięto jednostkę w rejon Śremu, gdzie obsługiwał stojące tam Dowództwo brygady. Zarządzono ostre pogotowie, które trwało do rozpoczęcia działań wojennych do dnia 1 września 1939 r.

 

więcej
Ułan telefonista plutonu łączności Kwatery Głównej - 12 września 1939

Sylwetka ułana narzędziowego telefonisty z plutonu łączności Kwatery Głównej Szwadronu Łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii. – 12 września 1939, rejon Psary – Polesie k/Łodzi. Sesję oparto o dokumenty archiwalne CAW oraz wspomnienia żołnierzy Wielkopolskiej BK.

więcej
Starszy ułan telefonista plutonu telefonicznego - jesień 1938

Tym razem sylwetka konkretnie związana z naszą działalnością – starszy ułan telefonista plutonu telefonicznego Szwadronu Łączności nr 7 na jesieni 1938 r. Od początku istnienia Szwadronu Łączności nr 7 z Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, w jego strukturze funkcjonował pluton telefoniczny, który składał się z patroli telefonicznych poruszających się na wozach wz.37 Ł. W skład każdego z patroli wchodził dowódca podoficer konno, woźnica, 6 telefonistów oraz wóz zaprzęgnięty w 2 konie. Telefoniści działali jako spieszone patrole, działając w oparciu o wóz techniczny.

więcej